Daar staat hij weer. Een kleine jongen van misschien net 6 jaar, de handen vol met herfstblaadjes. Klaar om ze op me te gooien, zodra ik dichterbij kom. En zo meteen moet ik wel langs hem heen, de poort door, het plein af. Ik ken hem niet eens zo goed. Ik kom nu zelfs niet op zijn naam, hoewel ik die weleens gehoord heb. Ik zie hem soms op het schoolplein, waar ik kinderen ophaal. Hij zit daar op de buitenschoolse opvang.

Het begon allemaal met die ene keer, dat hij voor de poort ging staan en me er niet door wilde laten. Zijn ogen glommen van pret. 'Je mag niet weg,' zei hij. Een spelletje ontstond, waarbij ik langs hem heen probeerde te glippen, zoals een voetballer die zijn weg zoekt op het veld, of een dribbelende basketballer. Ik wist weg te komen. Hij bleef achter.

Nog vele malen stond hij daar, bij het hek, klaar om mij de weg te versperren. En nu het herfst geworden is, zag ik hem alweer naar me wijzen vanuit de verte, en lachen met andere jongens, een hoofd vol voorpret. En ja hoor, even later kwam hij aanlopen, met een berg blaadjes in zijn handen. 'O ja?' zei ik, en ik raapte ook handen vol blaadjes bij elkaar. Een gezellig gevecht ontstond, totdat ik echt weg moest en een bso-juf hem een standje kwam geven. 'Uh... wij gooien niet met blaadjes!' Ik voelde de zandkorrels de volgende dag nog tussen mijn haren.

Achteraf denk ik trouwens dat het niet eens begon met die eerste wegversperring. Ik denk dat het begon met wat aandacht, even naar hem lachen, luisteren als hij me aansprak. Het kan zo simpel zijn. Een eenvoudig ontstaan van verbinding, tussen een jongen en een 'wildvreemde' mevrouw die hem ziet.

Maar ja, vervolgens wilde hij dat spel graag elke keer herhalen, ook toen het voor mij inmiddels minder leuk was geworden dan voor hem. Na 10 x wilde ik weer gewoon die poort door kunnen lopen! En zo kwam hij nu, de volgende keer dat we elkaar zagen, óók weer met handen vol blaadjes op me af. 'Nee,' zei ik, 'het was wel leuk, maar niet zo handig, met al die korrels in mijn haar. Dat gaan we niet meer doen, helaas...' Hij droop af. Eventjes. Want hij bleef naar me kijken. En ja hoor, zodra ik aanstalten maakte om het plein te verlaten, kwam daar uiteraard toch een lading blaadjes naar me toe. Hij blij, ik ontwijkend en iets minder blij. Hij bleef het nog een paar keer proberen. De bso-juf kwam al weer aangelopen.

Wat is dat toch, met kinderen? Je kunt er denk ik op 2 manieren naar kijken (óke, misschien nog wel veel meer, maar ik houd het bij 2.) Meestal zijn we geneigd om alleen naar het gedrag te kijken. Ik zeg NEE, hij doet het toch, hij luistert niet, vervelend gedrag dus. En als je zelf slecht in je vel zit, moe bent, of er is spanning in je leven, dan kun je zulk gedrag vaak niet zo goed 'handelen'. Hoe vaak krijgen kinderen niet een snauw of worden ze weggebonjourd. Gewoon luisteren nu!

Maar wat nou als we eens dieper kijken, naar de behoefte, naar het verlangen dat erachter zit. Een diepe behoefte aan verbinding. Aan gezien worden. Aan samen plezier maken. Aan een uitdaging om te winnen. Aan een wereld waarin eventjes álles goed is! En wij sturen ze weg, die kinderen, die maar blijven proberen, die lastig zijn. Die ons aanklampen als we uitgeput zijn. Als wij al denken aan het volgende klusje dat we moeten doen.

Natuurlijk zijn er momenten dat het niet uitkomt om aandacht voor je kind te hebben. Maar zijn er voldoende momenten waarin die aandacht, en samen plezier maken, wél mogelijk is? Want de behoefte van een kind is oprecht en diepgeworteld. Gezien worden, gehoord worden, er mogen zijn, mensen die jou leuk vinden, het is van levensbelang! In de jonge jaren wordt de basis gelegd van vertrouwen en veiligheid. Van eigenwaarde en zelfvertrouwen.

Heb je als ouder en opvoeder voldoende tijd en aandacht voor je kind? Kan het ook andersom? Eerst luisteren, verbinden, en daarna pas het klusje? Als de liefdestank van je kind weer bijgevuld is? Heb jij energie om echt interesse te tonen in je kind? Of voelt je kind zélf als een klusje? Hoe vaak reiken onze kinderen niet hoopvol naar ons uit. Versperren ze ons hoopvol de weg. Maken we tijd voor ze? Of druipen ze teleurgesteld af? Hoe veel vaker zullen ze het nog proberen? Of geven ze het uiteindelijk op? En vinden we het toch vreemd dat ze als tiener alleen nog maar op hun kamer willen zitten?

Als TotalBalance coach pleit ik voor een goede balans, waarbij er ruimte mag zijn voor jouw eigen behoeften, je eigen energie-level, en ook ruimte voor je kind om zich geliefd te voelen. Wil je hierover doorpraten? Zou jij graag meer energie willen hebben? Zou je graag meer verbinding willen met je kind(eren)? Stuur me gerust een berichtje of kom eens langs.

Een hartelijke groet van Suzanne :-)

(Foto kind via Unsplash)